Gönderen:
Osman Coşkun
Yer:
Edirne
Tarih:
09 Kasım 2007, Cuma
12:38 |
Bereket Versin
acı olan bu aşkın bitmesi değildi.
göz yaşlarının ardın sıra ayak izlerine düşmesiydi
sen yalnızlığı perde gibi çekerken ömrüme
gidiş yollarının gelen trafiğini hiç düşünmedin
hangi aşkın sancısı bir ömür sürmüş
seni unuttum üzgünüm
yıldızların şavkında az şekerli kederleniyorum
daldırmışım ayaklarımı ayın serin sularına
hiç umutlanma
bir parça seni düşünüyorsam namerdim
aklımın senle ilgili yanlarını ameliyat masasında bıraktım
yeni doğmuş bir kelebek kadar özgürüm
sek yaşıyorum hayatı bildiğin gibi değil
sevmek adına ne varsa yastık altında saklıyorum
her geçen gün değer kaybediyor
değersiz bir heykel gibi bakıyorsun yüzüme
düşüp kırılsan santim kadar üzülmem
yüzünden düşen arsız bakışın
aklımın barajlarını bulandırmaya yetiyorken
inzivaya çekiliyor ömrüm depreşen yaralarıyla
dün gece oldu her şey,yakamozla birlikteyken
seni unuttum üzgünüm
kucak dolusu ağlasam da takma kafana
bitirmek yiğitlikse
bereket versin bitirdik işte
Osman Coşkun
|
Gönderen:
Mehmet BÜYÜKARI
Yer:
Diğer
Tarih:
30 Ekim 2007, Salı
10:45 |
Sevgi kuşatması!
Evrensel dilse müzik
Tezene seviştiğinde enstrümanın teliyle
Sırıtır tınısında sahtelik;
Önce perde isyan eder yanlış parmağa
Sapı atar dut gövdenin
Akort tutmaz olur.
Ne sevgi sözcükleri, ne gül kokuşlusu
Geri getiremez paylaşılmışı
Çağ mubah saysa da yanlışları
Genlerinde
"yârin dudağından gayri"ye yer olmayanlar Tanımlar adlandırıverir aymazı
Bedel ağırdır bakarken güler,
Dinlerken sana bu yakışır der insancık.
Parmağı yoktur sevgi kuşanmışın, göz aramaz Dost mutlu olsun akrep olsada
Sevgi kuşattığında, sokar kendini nasılsa
M.Büyükarı
|
